وعده ما لب دریا از داریوش اقبالی

عصر ما عصر فريبه، عصر اسماي غريبه

عصر پژمردن گلدون، چتراي سياه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه، وعده هاش همه دروغه

آسموناش پره دوده، قلب عاشقاش کبوده

کاش تو قحطيِ شقايق، بشينيم توي يه قايق

بزنيم دلو به دريا، من و تو تنهاي تنها

خونه هامون پره نرده، پشت هر پنجره پرده

قفسا پره پرنده، لباي بدون خنده

چشما خونه ي سؤاله، مهربون شدن محاله

نه براي عشق ميلي

نه کسي به فکر ليلي

کاش تو قحطيِ شقايق، بشينيم توي يه قايق

بزنيم دلو به دريا، من و تو تنهاي تنها

اونقده مي ريم که ساحل، از من و تو بشه غافل

قايق و با هم مي رونيم،اونجا تا ابد مي مونيم

جايي که نه آسمونش نه صداي مردمونش

نه غمش نه جنب و جوشش، نه گلاي گل فروشش

مث اينجا آهني نيست، مث اينجا آهني نيست

پس ببين يادت بمونه کسي ام اينو ندونه

زنده بوديم اگه فردا وعده ي ما لب دريا

زنده بوديم اگه فردا وعده ي ما لب دريا

زنده بوديم اگه فردا وعده ي ما لب دريا

زنده بوديم اگه فردا وعده ي ما لب دريا

صدايم كن اي صداي تو شيشه شب را سنگ ويراني
صدايم كن اي صداي تو پرده شب را چنگ ويراني
خوشا با صداي تو از خود گذشتن
صدايم كن صدايم كن صدايم كن
صداي تو خنجر صداي تو سنگر
از اين دام وحشت رهايم كن
بخوان آواز هميشه سبز رها شدن از شب خسته
كه تا شكوفد گلهاي سرخ ترانه بر هر لب بسته
به جشن طلوع گل و نور و گندم
صدايم كن صدايم كن صدايم كن
در اين فصل گلگون در اين باغ پرپر
براي شكفتن رهايم كن
ببين شب خون به باغ گلگون چگونه دشنه مي بارد
بخوان و بخوانيم سرود شكفتن
كه شام خون سحر دارد سحر دارد سحر دارد
صدايم كن اي صداي تو بانگ بيداري در ديار ما
صدايم كن اي صداي تو شعر سرخ خشم تبار ما
خوشا با صداي تو از خود گذشتن
صدايم كن صدايم كن صدايم كن

خونه این خونه ویرون

واسه من هزارتا خاطره داره

خونه این خونه تاریک

چه روزایی رو به یادم میاره

اون روزا یادم نمیره

دیواره خونه پر از پنجره بود

تا افق همسایه ی ما

دریا بود ستاره بود منظره بود

خونه خونه جای بازی

برای آفتاب و آب بود

پر نو واسه بیداری

پر سایه واسه خواب بود

پدرم میگفت قدیما

کینه هامونو دور انداخته بودیم

توی برف و باد و بارون

خونه رو با قلبامون ساخته بودیم

خونه عشقه مادرم بود

که تو باغچش گل اطلسی میکاشت

خونه روح پدرم بود

چیزی رو هم پای خونه دوست نداشت

خونه خونه جای بازی

برای آفتاب و آب بود

پر نو واسه بیداری

پر سایه واسه خواب بود

سیل غارتگر اومد

از تو رودخونه گذشت

پلا رو شکست و برد

زد و از خونه گذشت

دست غارتگر سیل

خونه رو ویرونه کرد

پدر پیرمو کشت

مادر و دیوونه کرد

حالا من موندم و این ویرونه ها

پر خشم و کینه ی دیوونه ها

منه زخمی منه خسته منه پاک

مینویسم آخرین حرف و رو خاک

کی میاد دست توی دستم بذاره

تا بسازیم خونمونو دوباره

کی میاد دست توی دستم بذاره