وقتی نیستی از افشین سپهر

وقتي نيستي نمي دونم، چي بگم يا چي بخونم

آخه من دل به تو بستم، نمي خوام بي تو بمونم

وقتي از غروب خورشيد، تا سحر بيدار مي مونم

براي رسيدن تو، تو دلم دعا مي خونم

از همون روزي که رفتي، دل شده مست نگاهت

روي خط صاف جاده، چشم من مونده به راهت

چشم من مونده به راهت

مي دونم يه روز مياد که، دوباره تو رو ببينم

برات از بهار بخونم، تو چشات عشقو ببينم

اين روزا تموم حرفا، رنگ التماس گرفته

بيا تا راز نگاهت، رو گلاي ياس بيفته

توي اين روزاي دلگير، تويي تنها تک ستاره

راز عشق و موندنو تو، بيا زنده کن دوباره

تو هموني که وجودت، گرميِ نورِ اميده

اي تموم مهربوني، تو نذار که عشق بميره

تو نذار که عشق بميره

مي دونم يه روز مياد که، دوباره تو رو ببينم

برات از بهار بخونم، تو چشات عشقو ببينم

اين روزا تموم حرفا، رنگ التماس گرفته

بيا تا راز نگاهت، رو گلاي ياس بيفته

گلکم از افشین سپهر

اين روزا اي گلکم خيلي بهونه گير شدي

نکنه مي خواي بگي از من ديگه تو سير شدي

تو خودت خوب مي دوني که من چقد دوست دارم

اگه تنهام بذاري به خدا کم ميارم

تو مث نور اميدي توي زندگيِ من

که اگه بري مي ميره بعد تو اين روح و تن

مگه تو قول ندادي هميشه با من بموني

پس چرا من رو زمين و تو روي آسموني

گلکم دار و ندار من تويي

تو خودت اينو که بهتر مي دوني

اما از وقتي که اينو فهميدي

پر کشيده از نگات مهربوني

اين روزا اي گلکم خيلي بهونه گير شدي

نکنه مي خواي بگي از من ديگه تو سير شدي

تو خودت خوب مي دوني که من چقد دوست دارم

اگه تنهام بذاري به خدا کم ميارم

قاب عکس از افشین سپهر

به روي قاب عکست غبار غم نشسته

همينه که بغض من به خاطرت شکسته

ديدن روي ماهت اين آرزو محاله

تو رو دوباره ديدن براي من خياله

از وقتي پر کشيدي به آسمون رسيدي

براي من هر چي غم تو دنيا بود خريدي

حالا منو لحظه ها به انتظار مي شينيم

تا فصل پرواز من همديگرو ببينيم

هنوز هواي خونه بوي صفاتو داره

گلاي ياس باغچه عطرتو کم مياره

تو خلوت شبونه برات دعا مي کنم

براي ديدن تو خدا خدا مي کنم

خدا خدا مي کنم

خدا خدا مي کنم

طعم مستی از افشین سپهر

آرزومه ديدن چشماي تو حتي تو خواب

ديدم اون نرگس مستو يه شبي مثل سراب

مست و مدهوش شدم از ديدن چشماي قشنگت

يادم آمد دوره ي کودکي و عهد شباب

تو قشنگي، تو لطيفي، تو چه پاکي

تو همون برگ گلي، اما چه فايده گذران مثل شهاب

خلوت شب از افشین سپهر

توي اين خلوت شب، منم و حس غريب

دل عاشقم چرا، از همه خورده فريب

من توي جاده ي عشق، ديگه پا نمي ذارم

دلمو پيش کسي، ديگه جا نمي ذارم

از کجا بايد شروع کرد، درد دل که گفتني نيست

قصه ي من خيلي وقته، که ديگه شنيدني نيست

تو خودم دارم مي پوسم، ولي هيچکس نمي دونه

چقدر سخته که آدم، با خودش تنها بمونه

يه روزي خيال مي کردم، عشق علاج همه درداست

عشقو فرياد مي زدم که، آبيه به رنگ درياست

من ساده با نگاهي، دلمو ارزون فروختن

ريشمو خودم سوزوندم واسه ي هميشه سوختم

واسه ي هميشه سوختم

از کجا بايد شروع کرد، درد دل که گفتني نيست

قصه ي من خيلي وقته، که ديگه شنيدني نيست

که ديگه شنيدني نيست

حالا عمريه که ديگه، عشقو من باور ندارم

تن من مي لرزه وقتي، اون روزا رو ياد ميارم

آسمون دعا کن امشب، واسه ي اين مرد تنها

خسته ام بس که نشستم، به اميد صبح فردا

به اميد صبح فردا